Tholiny
Tholiny, jak się przypuszcza, wykazują podobieństwo do pierwotnej materii organicznej w mgławicy słonecznej. Podobnymi widmami charakteryzują się obłoki międzygwiazdowych ziaren lodowych. Podsumowując dane te przyniosły pierwsze bezpośrednie dowody na to, że lodowe księżyce zawierają związki węgla, azotu i siarki, występujące powszechnie w pierwotnych meteorytach i kometach. Substancje te są także jednymi z najważniejszych dla występowania życia. Budowę wewnętrzną Kallisto charakteryzuje ta sama paradoksalna dychotomia pomiędzy starością a młodością, co jej powierzchnię. W przeciwieństwie do innych księżyców galileuszowych, Kallisto wydaje się kulą o jednorodnej gęstości, co może świadczyć o tym, że większość jej skał i lodu jest ze sobą przemieszana. Wykluczone jest istnienie jądra. A zatem jej wnętrze nigdy nie było silnie ogrzewane ani przez rozpad promieniotwórczy ani przez oddziaływania pływowe. Księżyc ten nie bierze udziału w rezonansie orbitalnym powodującym odkształcenia innych satelitów galileuszowych. Mimo to, księżycowi temu daleko do stagnacji. Z odczytów zapisów masne tometru zainstalowanego na Galileo wynika, że Kallisto zdaje się w specyficzny sposób zaburzać otaczające ją pole magnetyczne Jowisza.